. . .  อ ย า ก พั ก หั วใ จ ห ยุ ด ก า ร ริ น ไ ห ล แ ห่ ง น้ำ ต า . . .
หลับลง..พร้อมกับความวุ่นว้าของใครคนนี้
อยู่ในฝันนั้นไม่ต้องตื่น..เพียงอยากหวนคืนความรู้สึกที่แสนดี
ว่าครั้งหนึ่งบนโลกใบนี้..ฉันเคยอยู่กับเวลานาทีที่มีเธอ
. . . แ ม้ เ ป็ น เ พี ย ง ก า ร พ บ เ จ อ กั น ใ น ฝั น . . . 
ฉันก็ขอผูกพัน..ในความฝัน..ในความเพ้อ
ไม่อยากตื่นมาพบความจริง..ว่ารอบกายทุกสิ่ง..ไม่มีเธอ
กลัวหนทางข้างหน้าที่ต้องเจอ..กลัวน้ำตานองเอ่อ..รดหัวใจ
. . . เ มื่ อ ไ ห ร่ จ ะ ถึ ง ที่ สุ ด ข อ ง ค ว า ม ย า ว น า น . . . 
เท่านี้..ฉันก็ทรมานยิ่งกว่าวันไหน-ไหน
เจ็บช้ำจนอ่อนแอกับความท้อแท้ที่เป็นไป
จะเก็บเกี่ยวความสุขจากที่ใด..เมื่อความรักก็ขาดหาย..ไม่กลับมา
. . . อ ย า ก ก อ ด เ ธ อ สั ก ค รั้ ง ย า ม เ งี ย บ เ ห ง า . . . 
ก็ได้เพียงโอบกอดความว่างเปล่าอยู่ตรงหน้า
อยากมองเห็นเธออีกครั้งยามอ่อนแอเสียน้ำตา
ก็ได้เพียงความทรงจำสีชา..กับความรอนล้าไปสุดใจ
. . . เ มื่ อ ใ น อ้ อ ม แ ข น มี แ ต่ ค ว า ม ขื่ น ข ม . . . 
ที่ฟ้าให้ฉันมาชื่นชม..และเพาะบ่มมันไว้ได้
มีความเหงาผู้เดียวที่เป็นเพื่อน..ไม่เคยรางเลือนหรือจากไกล
จึงต้องเก็บเสียงสะอื้นเต็มหัวใจ..อย่างคนหม่นไหม้..ตายทั้งเป็น